To PirateBay στο εδώλιο 3


Το PirateBay βρίσκει ακόμη μια ευκαιρία να γίνει το κέντρο της προσοχής καθώς οι διαχειριστές του περνάνε από δίκη στα Σουηδικά δικαστήρια οι ενάγοντες είναι οι εξής εταιρίες Warner Bros, MGM, EMI, Colombia Pictures, 20th Century Fox, Sony BMG και Universal. Το PirateBay και το PiratByran (που είναι το πολιτικό κόμμα του PirateBay) επιστράτευσαν το S23K το οποίο είναι το ειδικό λεωφορείο ενημέρωσης του PirateBay (!).

Με την ευκαιρία του δικαστικού του αγώνα το PirateBay δημιούργησε το Spectrial για ενημέρωση σχετικά με την δίκη του καθώς και σαν χώρο για να βρεί κανείς υλικό υποστήριξης του.  Ανεξάρτητα με το αν υποστηρίζει κανείς ή όχι το Pirate Bay σε αυτή την δικαστική διαμάχη νομίζω ότι όλοι συμφωνούν ότι παρά τα περιορισμένα μέσα που έχει στην διάθεση του το Pirate Bay χρησιμοποιεί κάθε δυνατό μέσω για να περάσει το μήνυμα του στο κόσμο. Ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανείς ή όχι με αυτό αποτελεί μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση που μπορεί να υιοθετήσουν και κάποιες ανοιχτού χαρακτήρα πρωτοβουλίες προκειμένου να προσεγγίσουν περισσότερο κόσμο.


Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

3 thoughts on “To PirateBay στο εδώλιο

  • O Αιρετικός

    Παλιότερα (το 2003) είχαμε στο Πολυτεχνείο Κρήτης απειλές από την IFPI… Απειλούσε η εταιρεία, διά στόματος του τότε Γενικού της Διευθυντή Ίωνος Σταμπουλή, ότι θα… παρακολουθούσε τη διαδικτυακή επικοινωνία του ιδρύματος για να εντοπίσει ποιοι κατεβάζανε παράνομα τραγούδια. Έχω γράψει ένα σχετικό θέμα στο οποίο αποκαλύπτω την απειλητική επιστολή της IFPI και νομίζω ότι καλό είναι να ξέρουμε όλοι τι κουμάσια είναι.

    http://hereticrepublic-gr.blogspot.com/2009/03/ifpi.html

  • Eleftherios Kosmas Post author

    O Αιρετικός: Παλιότερα (το 2003) είχαμε στο Πολυτεχνείο Κρήτης απειλές από την IFPI… Απειλούσε η εταιρεία, διά στόματος του τότε Γενικού της Διευθυντή Ίωνος Σταμπουλή, ότι θα… παρακολουθούσε τη διαδικτυακή επικοινωνία του ιδρύματος για να εντοπίσει ποιοι κατεβάζανε παράνομα τραγούδια. Έχω γράψει ένα σχετικό θέμα στο οποίο αποκαλύπτω την απειλητική επιστολή της IFPI και νομίζω ότι καλό είναι να ξέρουμε όλοι τι κουμάσια είναι.http://hereticrepublic-gr.blogspot.com/2009/03/ifpi.html

    Αιρετικέ είναι πολύ ενδιαφέρων, κατά την γνώμη μου είναι δείγμα του οπισθοδρομικού τρόπου που κατά καιρούς χαρακτηρίζει την Ελληνική (και όχι μόνο) εταιρική κουλτούρα.Σιγά-σιγά τέτοιοι οργανισμοί ωριμάζουν και προάγουν τα συμφέροντα όσων αντιπροσωπεύουν με λιγότερο επεμβατικούς τρόπους, φυσικά στην Ελλάδα κάτι τέτοιο έχει πολύ δρόμο ακόμη. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν πολύ αντιπρόσωποι τέτοιον οργανισμών είναι ότι αν δεν προσαρμοστούν απλά και Δαρβινικά ίσως θα πάψουν να είναι relevant.

  • O Αιρετικός

    Ευτυχώς ισχύει η θεωρία της εξέλιξης, όσο κι αν τους πονάει αυτό. Πάντως, η τραγουδίστρια Duffy είναι υπέρ του downloading, έστω και παράνομου. Σου λέει, είναι παιδιά χωρίς λεφτά και αργότερα θα αγοράσουν κανονικά. Σ’αυτό δεν έχει άδικο. Προσωπικά έχω διπλασιάσει τη δισκοθήκη μου ακριβώς εξαιτίας του downloading. Έβρισκα κομμάτια που μου άρεσαν, αργότερα διαπίστωνα ότι ολόκληρος ο δίσκος άξιζε κι έτσι κατέληξα να έχω 800 CD και 150 βινύλια.

    Αλλά υπάρχει ένα ακόμα τεράστιο πλεονέκτημα στο downloading: υποχρεώνει τελικά τους καλλιτέχνες να κόψουν αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο του “filler”: δηλαδή βγάζουμε ένα CD με 15 κομμάτια, από τα οποία 1-2 αξίζουν και τα υπόλοιπα απλώς γεμίζουν χώρο… Κι αυτό το πράγμα να τιμολογείται στα 15-20 ευρώ. Αργότερα, θα κάτσω να μεταφράσω ένα παλιό άρθρο του αμερικανικού περιοδικού Guitar (τεύχος Ιουλίου ή Ιουνίου του ’96), το οποίο εξηγεί πώς, από ένα συμβόλαιο του 1.000.000 δολλαρίων με μια δισκογραφική, τελικά το συγκρότημα παίρνει μόλις… 25 (περίπου) χιλιάδες δολλάρια, δηλαδή, για ένα πενταμελές συγκρότημα, 5.000 δολλάρια ο καθένας.

    Επίσης, είχα μιλήσει με έναν φίλο μου που έχει δισκάδικο εδώ στα Χανιά και ειδικεύεται στο βινύλιο (ένας εκ των τελευταίων Μοϊκανών), ενώ έχει και μπόλικα δυσεύρετα CD (εισαγωγές από Ιαπωνία κλπ). Μου είπε ότι γουστάρει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ αυτό που γίνεται με την πειρατεία, γιατί όταν τα δισκάδικα ζητούσαν από τις εταιρείες χαμηλότερες τιμές, ώστε να διατηρήσουν τις τιμές στα προηγούμενα επίπεδα και να κρατήσουν περιθώριο κέρδους, τα golden boys και κάτι “καλλιτέχνες” λέγανε ΟΧΙ. Τώρα που τα CD της Αρβανιτάκη και του ΟΤΕγιάννη κατέληξαν να πωλούνται στο Lidl δίπλα στα αμφιβόλου ποιότητας σαλάμια, ο άνθρωπός μας δικαιώθηκε.

    Και ένα “μυστικό” για τα charts και τους “πλατινένιους” δίσκους στη χώρα μας: ως “πωλήσεις” λογαριάζονται ΚΑΙ τα promo που στέλνουν δωρεάν στους ραδιοσταθμούς.